MacBook Neo A18 Pro 6/5-core z 8 GB RAM i 256 GB (early 2026) – unboxing, recenzja, benchmarki w Final Cut Pro, Lightroom, MacWhisper, LLM i innych

Wojtek Pietrusiewicz

0

Dodane: 4 godziny temu

W 2008 roku Steve Jobs powiedział – Nie wiemy, jak zrobić komputer za 500 dolarów, który nie byłby kupą złomu, a nasze DNA nie pozwala nam wypuścić czegoś takiego na rynek. Tymczasem Apple właśnie wypuściło Neo – nowego członka rodziny MacBooków, kosztujący 600 USD. Te wspomniane 500 dolarów z 2008 r., gdybyśmy uwzględnili inflację z ostatnich 18 lat, to dzisiaj aż 760 USD. Pozostaje zatem pytanie, czy jest to kupa złomu, czy może coś w DNA Apple się zmieniło, które pozwoliło im coś takiego wypuścić na rynek?

Specyfikacja i cena

Testowany egzemplarz jest w konfiguracji bazowej, w cenie 2 999 PLN, jednej z dwóch dostępnych. Ma A18 Pro, nierozszerzalne 8 GB RAM (na pokładzie SoC) i 256 GB pamięci flash. Za dopłatą 500 PLN dostajemy 512 GB pamięci flash oraz wbudowany w klawiaturę Touch ID. Moim zdaniem warto dopłacić.

MacBook Neo nie ma podświetlanej klawiatury, Trackpada z haptyką, nie ma True Tone, nie wspiera Display P3. Apple wycięło z niego wszystkie wodotryski droższych Maców, aby zmieścić się w cenie 2999 PLN (lub 3 499 PLN), ale ma ekran typu Liquid Retina (IPS z zaokrąglonymi rogami) o przekątnej 13”, rozdzielczości 2408 x 1506 px i gęstości upakowania pikseli na poziomie 219 PPI. Nie ma też HDR, ale tego nie ma nawet Air, a biorąc pod uwagę cenę, to jest to genialny ekran.

Przypominam, że A18 Pro wyposażony jest w 6-rdzeniowe CPU (2p+4e), 5-rdzeniowe GPU, ma sprzętową akcelerację ray tracingu i 16‑rdzeniowy Neural Engine. Dodatkowo na pokładzie znajdziemy sprzętową akcelerację obsługi H.264, HEVC, ProRes i ProRes RAW, silniki kodowania i dekodowania wideo, silnik kodujący i dekodujący format ProRes oraz dekoder AV1 (dla większości z nas oznacza to oglądanie YouTube’a bez konieczności obciążania komputera).

A18 Pro, niezaprojektowany dla komputerów, wprowadza jednak kompromisy – ma tylko jeden port typu USB-C 3. Drugi USB-C jest typu „2”, czyli zdecydowanie wolniejszy, nienadający się do transferowania danych na zew. nośniki czy do podłączania monitora (maksymalnie 4K 60 Hz). Idealnie natomiast nadaje się do ładowania komputera, podczas gdy użytkownik dostaje do dyspozycji jeszcze jeden port, czego swojego czasu zabrakło w MacBook 12”. Jest też gniazdo 3,5 mm.

W kwestii standardów bezprzewodowych, otrzymujemy Wi-Fi 6E oraz Bluetooth 6.

Neo waży 1,23 kg, czyli niemal dokładnie tyle co MacBook Air, pomimo mniejszych wymiarów i baterii. Winowajcą będzie tutaj technologia produkcji obudowy i to po raz pierwszy w historii Apple obrazuje nam, jak i ile niektóre rzeczy, na które aż tak nie zwracamy uwagi, kosztują.

Pierwsze wrażenia

Bardzo cieszy mnie, że Apple zdecydowało się na bardzo zwariowane (jak na nich!) kolory zewnętrzne, zabarwienie klawiszy klawiatury oraz gumowych podkładek pod wybrany kolor oraz na domyślne ustawienie podkreśleń w macOS na kolor obudowy, wraz z dedykowaną tapetą. To detale, na które mała która firma zwraca uwagę, a firma się postarała o to, pomimo niskiej ceny.

Miło!

Całość sprawa bardzo solidne wrażenie. Nie czuję, żeby to był komputer za 2 999 PLN.

SSD

Prędkość SSD nie dorównuje droższym braciom, ale też nie musi. Wątpię, aby ktokolwiek cierpiał z powodu prędkości pamięci flash, która tutaj w wersji 256 GB oscyluje w rejonie 1550 MB/s (zapis) i 1300 MB/s (odczyt). Są to wyniki, które są porównywalne z czasów M2 z SSD o tej samej pojemności.

MacWhisper

Analiza

Wyniki tutaj są prawdopodobnie zbliżone do tych z M1 i być może nawet z M2, ale już dwukrotnie gorsze niż M3. Przypominam, że Neo nie ma wentylatora i jest pasywnie chłodzony. Co najważniejsze, to że A18 Pro bez problemów potrafiło wykonać te zadania, więc jeśli macie czas na kawę (lub trzy), to przynajmniej dokończycie robotę.

Jeśli chcecie wykonać własne testy w MacWhisper, to najpierw pobierzcie pliki audio dla Nadgryzieni nr 300 (bezpośredni link 8,9 MB) i dla nr 477 (bezpośredni link 83,7 MB), potem wykonajcie test stosując model Large V2 (GGML Whisper Large multilingual) i osobno Large V3 Turbo (WhisperKit), a potem podeślijcie mi takie informacje, jakie znajdziecie w tabelce, w tym pełna specyfikacja komputera. Niepełne zgłoszenia będą odrzucane. Podpowiem jeszcze, że MacWhisper wyświetla ile zajęło mu wykonanie transkrypcji po jej zakończeniu.

iMag Final Cut Pro Benchmark

Specyfikacja

Final Cut Pro jest oczywiście zoptymalizowany pod macOS-a i Maki oraz nie wątpię, że Apple dołożyło wszelkich starań, aby wzorowo pracował na wszystkich odmianach Apple M1 i M2. To oczywiście działa przede wszystkim na korzyść klientów, którzy już dzisiaj zdecydują się przesiąść na nową generację Maków, opartych o ARM.

Pliki

• Klip 4K 60 fps HDR w 10-bitowym HEVC (H.265) z iPhone’a 12 Pro Max – 31,15 s.
• Klip 4K 30 fps SDR w 8-bitowym AVC z DSLR Canona – 2:14,15 s.
• Klip 1080p 30 fps HDR w 10-bitowym HEVC (H.265) z iPhone’a 12 Pro Max – 3:42,21 s.

Szczegóły projektów

• Biblioteka w FCP ustawiona na Wide Gamut HDR.
• Projekty ustawione na 4K (3840×2160) 30 fps HDR przy Rec. 2020 PQ.
• iMag FCP Benchmark Easy – na timeline wrzucone 3 powyższe pliki, w kolejności jak powyżej, w każdym klipie podbita saturacja o 5% (co powinno wymusić przerenderowanie każdej klatki) oraz HDR Tools (PQ Tone Output Map i 1000 nit pod YouTube’a).
• iMag FCP Benchmark Hardcore – j.w. ale dodatkowo filtr Sharpen (+2,5) na każdym klipie, przejścia między klipami (cross disolve) oraz animujący się przez 60 sekund 3D Title nad środkowym klipem, z przeźroczystym tłem.
• Timeline trwa 6:27,16 s w Easy i 6:28,16 s w Hardcore (dodatkowe przejścia).
• iMag FCP Benchmark Easy – export do Master File → ProRes 422.
• iMag FCP Benchmark Easy – export do Master File → H.264.
• iMag FCP Benchmark Hardcore – export do Master File → ProRes 4444.
• iMag FCP Benchmark Hardcore – export do Master File → H.265 (Social Platforms, 10-bit HEVC).
• Komputery były podłączone do prądu, poza MacBookiem Pro 16” (late 2021) i późniejszymi opartymi o Apple Silicon, które pracowały na baterii.

Wyniki

Uwaga! Wszystkie benchmarki MacBooków z Apple Silicon robione były na baterii, z odłączonym zasilaniem!

Analiza

Ku mojemu zaskoczeniu, A18 Pro w MacBooku Neo poradziło sobie lepiej niż M2 w MBA 15” i podobnie jak M3 w iMacu 24”. Patrzę przede wszystkim na kolumnę H.264, bo to będzie najczęstszy eksport. Szybko nie będzie, ale będzie! W tabelce znajdziecie jeden DNF, w którym MBA z M2 i 8 GB RAM nie ukończył testu.

Lightroom Classic Benchmark

1. Zdjęć miałem 271, były w formacie RAW i zajmowały ok. 24 GB na karcie SanDisk Extreme Pro 256 GB, która według producenta zapewnia odczyt i zapis w rejonie 95 MBps.
2. LR Import v1: Test importu polegał na kopiowaniu zdjęć z karty SD na SSD (lub HDD) i jednoczesnym tworzeniu podglądu RAW-ów w 1:1.
   LR Import v2: Test importu polegał na dodaniu zdjęć z SSD komputera do biblioteki Lightroom z opcją Kopiuj z jednoczesnym tworzeniu podglądu RAW-ów w 1:1.
3. Test eksportu polegał na eksporcie zdjęć z SSD na SSD, w sRGB, z wyostrzaniem „standard”, w oryginalnej rozdzielczości.

LR Import v1 i v2 – Wyniki

LR Export – Wyniki

Analiza

W przypadku Lightrooma Classic mamy niestety bardzo słabe wyniki. Zupełnie nie polecam tego komputera do tej aplikacji – tutaj M1, M2 czy M3 radzą sobie zdecydowanie lepiej. Tak wolnego Maca jeszcze nie było, ale ponownie – ukończył oba testy, a spodziewałem się, że klęknie.

iMag LLM Benchmark

Do całości dodałem nowy benchmark oparty o Llamę, który ma kilka wariantów zależnie od dostępnej pojemności RAM.

Przepis

• Instalujemy Brew (jeśli nie mamy) za pomocą komendy w Terminalu:

/bin/bash -c "$(curl -fsSL https://raw.githubusercontent.com/Homebrew/install/HEAD/install.sh)"

• Teraz czas na install llamy:

brew install llama.cpp

• Tworzymy strukturę katalogów na ~/Desktop (~/Biurko):

mkdir -p ~/Desktop/LLM_Benchmark/models
cd ~/Desktop/LLM_Benchmark

• Pobieramy wybrany z następujących modeli z Hugging Face odpowiednio dla progów RAM – 8, 32, 64 i 128 GB:
  • 8 GB RAM: Meta Llama 3.1 (8B) | bartowski/Meta-Llama-3.1-8B-Instruct-GGUF | Meta-Llama-3.1-8B-Instruct-Q4_K_M.gguf
  • 32 GB RAM: Google Gemma 2 (27B) | bartowski/gemma-2-27b-it-GGUF | gemma-2-27b-it-Q4_K_M.gguf
  • 64 GB RAM: Meta Llama 3.1 (70B) | bartowski/Meta-Llama-3.1-70B-Instruct-GGUF | Meta-Llama-3.1-70B-Instruct-Q4_K_M.gguf
  • 128 GB RAM: Mistral Large 2 (123B) | bartowski/Mistral-Large-Instruct-2407-GGUF | Mistral-Large-Instruct-2407-Q4_K_M.gguf
• Wszystko co pobraliśmy przenosimy do:

~/Desktop/LLM_Benchmark/models

• Ponieważ Mistral Large 2 (123B) jest do pobrania w dwóch plikach, to upewniamy się, że oba pliki są w tym samym folderze i wykonujemy poniższą komendę (to wykonujemy tylko jeśli pobraliśmy ten konkretny model)…

llama-gguf-split --merge Mistral-Large-Instruct-2407-Q4_K_M-00001-of-00002.gguf model_128B_q4.gguf

• Pobieramy mój skrypt z mojego Google Drive do benchmarkowania i zapisujemy go w folderze ~/Desktop/LLM_Benchmark/
• Teraz musimy mu nadać uprawnienia:

chmod +x ~/Desktop/LLM_Benchmark/benchmark.sh

• Skrypt uruchamiamy z parametrem x, gdzie x = 8, 32, 64 lub 128:

./benchmark.sh x np. ./benchmark.sh 8

• Podczas wykonywania się benchmarka pilnujemy w Monitorze aktywności (Activity Monitor), żeby system nie wykorzystywał swap.
• Całość może trwać kilkanaście minut, więc cierpliwości.
• Pozamykajcie też wszystkie aplikacje poza Terminalem i Monitorem aktywności, żeby zwolnić maksymalnie dużo RAM-u.

Wyniki

Analiza

Ponieważ zupełnie nie mam pojęcia, jak zinterpretować te wyniki, to oddaję głos Gemini (Pro):

MacBook Pro M1 Pro (32 GB) – Stabilny wół roboczy

Ten pięcioletni układ wciąż pokazuje niesamowitą klasę, bez zadyszki obracając bardzo ciężkim modelem (ponad 27 miliardów parametrów).

Przetwarzanie kontekstu (Prefill): Prędkości rzędu 47.5 do 52.4 t/s są świetne dla tak dużej wagi modelu. Zwróć uwagę na kluczowy detal – krzywa spadku wydajności jest tu bardzo płaska. Ośmiokrotne zwiększenie paczki wczytywanych danych (z 1024 do potężnych 8192 tokenów) spowodowało spadek prędkości o zaledwie ~9%. To udowadnia, że szyna pamięci w procesorach z serii „Pro” (200 GB/s przepustowości) z łatwością radzi sobie z równoległym obliczaniem dużej pamięci podręcznej (KV Cache) bez dławienia karty graficznej.

Generowanie tekstu (Decode): Szybkość 7.01 t/s to całkowicie komfortowe tempo do pracy. Model wypluwa tekst odrobinę szybciej, niż jesteś w stanie go na bieżąco analizować. Mając na uwadze wysokie możliwości logiczne modelu Gemma 2, zyskałeś w pełni lokalną, bezpieczną alternatywę dla chmurowych asystentów AI.

MacBook Neo (8 GB) – Błyskawiczny asystent

Zgodnie z prawami fizyki, mały, 3-miliardowy model na nowoczesnej architekturze dosłownie lata, choć wyraźnie widać tu limity przepustowości bazowej pamięci.

Przetwarzanie kontekstu (Prefill): Przy małych paczkach (1024 tokeny) prędkość to wręcz absurdalne ~202 t/s. Jednak, w przeciwieństwie do układu M1 Pro, widzimy tu wyraźny spadek wydajności o ponad 30% przy wczytywaniu 8192 tokenów (spadek do 137 t/s). Architektura Neo przetwarza same dane błyskawicznie, ale fizycznie węższa szyna pamięci w układach bazowych staje się tu „wąskim gardłem” przy upychaniu wielkiego kontekstu w małym RAM-ie. Niemniej, przeczytanie kilkustronicowego dokumentu zajmuje mu zaledwie sekundy.

Generowanie tekstu (Decode): Z prędkością 19.85 t/s odpowiedzi pojawiają się na ekranie płynnie i natychmiastowo. To idealna konfiguracja maszyny do szybkich interakcji, podsumowywania notatek i generowania krótkich tekstów.

Podsumowanie

Siadając do tego tekstu myślałem, że nie będę mu specjalnie przychylny. Fakt, przydałoby mu się przynajmniej 12-16 GB RAM w dzisiejszych czasach. Ale wiecie co? Do zadań czysto biurowych czy internetowych (email, WWW, itp.) jest to więcej niż potrzebujemy, a 8 GB RAM zupełnie nie odczujemy.

Jeśli patrzymy na nowe Maki, to sporo oszczędzamy względem Airów i wielu nie będzie potrzebowało, ani nie skorzysta z ich lepszej specyfkacji. Ale jeśli mamy dostęp do takich M3 lub M4 z 16 GB RAM, najlepiej jeszcze nowych w odpowiednio obniżonych cenach, to prawdopodobnie spiszą się jeszcze lepiej, szczególnie, że ekrany mają nieznacznie większe. No i jest opcja 15”…

Neo jest uroczym i wesołym maluchem, którego jednak nie możemy pomylić z 12-calowym MacBookiem sprzed wielu lat, który pod wieloma względami celował w próg bardziej premium niż Air, ale niestety wyprzedzał swój czas. Znacznie lżejszy, cieńszy i mniejszy, ale drogi, był ciekawą alternatywą dla Aira, dla osób sporo podróżujących. Neo tymczasem to po prostu tańszy Air, gdzie A18 Pro jest zbliżony zachowaniem do M1 czy M2, ale z mniejszym ekranem, gorszym (ale nadal bardzo dobrym!) Trackpadem i świetną klawiaturą. Wymiary ani waga jednak nie czynią go mistrza podróży.

Nadal ciężko mi uwierzyć, że taką jakość wykonania możemy osiągnąć za 2 999 PLN. Teraz czekam na model wyposażony w A19 Pro, z 12 GB RAM…

Wideo

Wojtek Pietrusiewicz

Wydawca, fotograf, podróżnik, podcaster – niekoniecznie w tej kolejności. Lubię espresso, mechaniczne zegarki, mechaniczne klawiatury i zwinne samochody.