Boimy się sztucznej inteligencji, ale transfer ma być na wczoraj. Raport Visa obnaża hipokryzję użytkowników
Prawie 40% Polaków obawia się wyłudzeń z użyciem sztucznej inteligencji i deepfake’ów przy transferach pieniędzy, a co piąty zetknął się już z oszustwem.
Mimo to, zlecając przelew, bezpieczeństwo spychamy na dalszy plan – wygrywa pośpiech. Najnowszy raport Visa obnaża ciekawy mechanizm: panicznie boimy się cyberzagrożeń, ale nie zamierzamy poświęcić ani sekundy wygody, by się przed nimi chronić.
Z opublikowanego badania Visa Money Travels 2026 wyłania się obraz konsumenta uwikłanego w technologiczny dysonans. Międzynarodowe przekazy pieniężne stały się dla nas codziennością – co piąty Polak wysyła środki za granicę, a co czwarty je otrzymuje. Częściej niż reszta Europy korzystamy przy tym z bankowości elektronicznej i aplikacji mobilnych (55% w Polsce wobec 48% średniej unijnej). W parze z tą cyfryzacją idzie jednak rosnący lęk przed manipulacjami nowej generacji.
Aż 38% badanych wskazuje narzędzia generatywnego AI i fałszywe tożsamości jako realne zagrożenie dla swoich finansów. Równocześnie deklarujemy, że w procesie transakcyjnym priorytetem pozostaje szybkość doręczenia pieniędzy, a nie zaawansowane procedury weryfikacyjne.
Syndrom natychmiastowości
To klasyczny paradoks współczesnego konsumenta. W deklaracjach ankietowych żądamy żelaznych tarcz ochronnych, ale gdy przychodzi do codziennego użytkowania technologii, jakikolwiek dodatkowy etap autoryzacji czy chwila zwłoki na analizę behawioralną traktowane są jak irytująca przeszkoda. Wygoda i natychmiastowa gratyfikacja bezapelacyjnie wygrywają z ostrożnością.
Otwieramy furtkę socjotechnice nie dlatego, że brakuje narzędzi ochronnych, lecz dlatego, że pasek postępu ma zniknąć z ekranu w kilka sekund. Algorytmy antyfraudowe mogą analizować ryzyko w czasie rzeczywistym, jednak presja rynku na natychmiastowe rozliczenia ogranicza pole manewru instytucjom finansowym. Chcemy maksymalnego bezpieczeństwa, ale pod warunkiem, że nie wymaga ono od nas żadnego zaangażowania ani cierpliwości.
Stablecoiny pod kuratelą korporacji
Drugi, znacznie ciekawszy wątek raportu dotyczy cyfrowych aktywów. Dziś Polska pozostaje jednym z najbardziej sceptycznych rynków wobec alternatywnych metod płatności – gotowość do używania stablecoinów deklaruje zaledwie 14% respondentów, co plasuje nas na szarym końcu badanych krajów europejskich (ex aequo ze Szwecją).
Sytuacja zmienia się diametralnie, gdy w grę wchodzą gwarancje instytucjonalne. Gdyby stablecoiny zaoferowała znana instytucja finansowa z zabezpieczeniami na poziomie bankowym, odsetek chętnych skacze do ponad 40%. Co więcej, aż 70% Polaków w kwestii obsługi walut cyfrowych deklaruje zaufanie do globalnych sieci płatniczych, podczas gdy tradycyjnym bankom komercyjnym ufa w tym obszarze jedynie 43% badanych.
Pokazuje to ostateczny krach pierwotnej idei kryptowalut w oczach masowego odbiorcy. Mit decentralizacji, samodzielnego zarządzania kluczami i braku nadzoru przegrywa z potrzebą świętego spokoju. Użytkownik nie chce być „własnym bankiem” i drżeć przed błędem w adresie portfela. Oczekuje technologii blockchain wyłącznie wtedy, gdy stoi za nią potężna korporacja zdolna cofnąć zły przelew i zagwarantować zwrot środków.
Visa doskonale czyta te nastroje. Publikacja takich danych to czytelny sygnał rynkowy: masowa adopcja cyfrowych walut nie nastąpi na zasadach entuzjastów Web3, lecz zostanie wchłonięta i skomercjalizowana przez tradycyjne giga-sieci płatnicze. Konsumenci sami domagają się tej smyczy – byle tylko było szybko, prosto i bez osobistej odpowiedzialności za ryzyko.
Visa chce zarabiać na ochronie przelewów A2A. Wykorzystuje technologię Featurespace
