Trzy, a właściwie cztery tygodnie z iPhone’em Duo. Już wiem, że nie wrócę
Zabierałem się do napisania tego tekstu od ponad tygodnia. Za każdym razem, kiedy wydawało mi się, że mam już poukładane w głowie wszystkie wnioski, iPhone Duo podsuwał mi kolejny sposób wykorzystania dużego ekranu albo zmuszał do zmiany opinii o czymś, co uznałem za oczywiste po pierwszych kilku dniach. To chyba najlepsza odpowiedź na pytanie, czy składany iPhone jest tylko efektowną nowością, którą po miesiącu przestaje się zauważać. U mnie dzieje się dokładnie odwrotnie: im dłużej go używam, tym trudniej wyobrazić mi sobie powrót do klasycznego telefonu jako mojego głównego iPhone’a.
W pierwszych wrażeniach napisałem, że czekałem na taki sprzęt siedem lat i że Duo zmienia sposób, w jaki korzystam ze smartfona. Po trzech, a w zasadzie już czterech tygodniach, mogę podpisać się pod tym jeszcze mocniej. iPhone Duo kupił mnie. W pełni. Zniknął przy tym jeden z moich największych znaków zapytania: nie zastanawiam się już, czy będę chciał z nim zostać, tylko w jakich sytuacjach naprawdę potrzebuję jeszcze iPhone’a 18 Pro Max.
Aparat: największy kompromis, ale mniejszy, niż myślałem
To właśnie przy aparatach najbardziej zmieniłem zdanie. Na początku odruchowo oceniałem Duo przez pryzmat modeli Pro. Brałem do ręki telefon za niemal dziesięć tysięcy złotych i spodziewałem się, że zrobi wszystko, co mój Pro Max, a jeszcze się rozłoży. Tymczasem tak to nie działa: Duo ma dwa tylne aparaty, główny i ultraszerokokątny, oba 48 MP, ale nie ma osobnego teleobiektywu. Dostajemy przybliżenie 2× z wycinka matrycy głównej, natomiast kiedy chcemy fotografować coś dalej, zwłaszcza przy słabszym świetle, przewaga Pro staje się bardzo wyraźna. Tego nie zmieni żadne przyzwyczajenie ani moje coraz większe zauroczenie składanym ekranem.
Zmieniło się za to moje spojrzenie na zwykłe zdjęcia. Po kilku tygodniach przestałem zakładać z góry, że fotografie z Duo będą dużo gorsze, i zacząłem patrzeć na nie tak, jak patrzy się na własne zdjęcia z porannego spaceru: czy oddają chwilę, czy mają szczegóły, czy po prostu mi się podobają. Bardzo często odpowiedź brzmi „tak”. To nie jest porównanie laboratoryjne ani deklaracja, że Duo zastępuje aparat Pro w każdych warunkach. To obserwacja, że główny aparat w codziennym świetle daje mi znacznie więcej, niż sugerował mój pierwszy odruch. Brak zoomu boli, ale nie unieważnia wszystkich pozostałych zdjęć.
Jest jeszcze fotograficzna sztuczka, którą konstrukcja Duo zamienia w coś praktycznego. Aparat ukryty pod wewnętrznym ekranem wystarcza do rozmów wideo, ale do selfie nie mam ochoty go używać. Mogę za to odwrócić rozłożony telefon, kadrować się na ekranie zewnętrznym i zrobić zdjęcie lub nagrać materiał tylnymi aparatami. W moich próbach efekt bywa lepszy niż selfie robione tradycyjnym przednim aparatem w Pro. To jeden z tych momentów, w których Duo przestaje być „Pro z gorszym aparatem”, a zaczyna wykorzystywać swoją własną, niedostępną dla klasycznej bryły przewagę.
Pro Max zostanie więc u mnie do zdjęć wymagających teleobiektywu, większej swobody po zmroku albo bardziej zaawansowanej pracy z obrazem. Nie zamierzam jednak wracać do niego jako do głównego telefonu. Kiedy teraz biorę go do ręki, wydaje mi się zaskakująco długi, choć rozłożony Duo potrafi być wyższy w pionie. Złożony iPhone ma po prostu inne proporcje: jest szeroki, ale wyraźnie krótszy, a grubością przypomina mojego Pro Maxa w etui. W kieszeni i w dłoni ta różnica ma dla mnie większe znaczenie niż liczby w tabelce.
Rozkładam go, bo tak jest wygodniej
Przed premierą można było sobie wyobrażać, że zewnętrzny ekran posłuży do większości zadań, a wewnętrzny będziemy otwierać od święta. U mnie wyszło odwrotnie. Złożony Duo jest w zasadzie telefonem: sprawdzam coś szybko, odbieram połączenie, wyciągam go z kieszeni. Gdy tylko chcę przeczytać dłuższy tekst, odpisać na wiadomości, przejrzeć materiały albo obejrzeć film, rozkładam go niemal automatycznie. Nie jest to pokaz dla znajomych ani celebrowanie zawiasu – tak mi po prostu wygodniej.
Z ciekawości zacząłem liczyć otwarcia i wyszło mi średnio około 42 dziennie. Ta liczba dobrze pokazuje, że duży ekran nie jest w moim przypadku dodatkiem używanym raz czy dwa razy na dobę. Jednocześnie nie chodzę zestresowany tym, czy każdy ruch zawiasem skraca mu życie. Telefon ma służyć do otwierania, więc go otwieram. O długoterminowej trwałości mojego egzemplarza będę mógł powiedzieć coś sensownego dopiero po znacznie dłuższym czasie – dziś mogę opisać tylko to, jak korzystam z niego teraz.
Wciąż zaskakuje mnie także, jak mało widać zagięcie na środku. Spodziewałem się, że po kilku tygodniach będę je zauważał bardziej, tymczasem najczęściej o nim zapominam. Zdarza mi się nawet odłożyć telefon po wieczornym czytaniu na szafkę nocną i zostawić go rozłożonego aż do rana. Czy to w jakikolwiek sposób wpływa na wygląd zagięcia? Nie wiem i nie chcę udawać, że mam na to odpowiedź. Wiem natomiast, że podczas normalnego patrzenia na ekran nie szukam wzrokiem miejsca, w którym się składa.
Pomaga w tym nanotekstura. Mniej odbić światła oznacza dla mnie więcej czytania i mniej walki z refleksami, a powierzchnia jest bardzo przyjemna zarówno pod palcem, jak i podczas pisania Apple Pencilem. iFixit obejrzało ją pod mikroskopem i pokazało, że różni się od typowej matowej folii. Dla mnie ważniejsze od zdjęć spod mikroskopu jest jednak to, że po miesiącu wciąż wolę patrzeć na ten ekran niż na błyszczący panel zwykłego iPhone’a.
Kindle został na półce, iPad nadal pracuje
Najbardziej nieoczekiwana zmiana dotyczy moich wieczorów. Czytam więcej książek, a mniej bezmyślnie przewijam media społecznościowe. Kindle, po który wcześniej sięgałem regularnie, praktycznie od początku używania Duo leży nieużywany. Oczywiście wyświetlacz OLED nie staje się nagle ekranem E Ink, ale ma ogromną przewagę: książkę mam teraz przy sobie zawsze, a nie tylko wtedy, gdy pamiętałem o zabraniu czytnika. Kiedy czekam, jadę gdzieś albo kładę się spać, wystarczy rozłożyć telefon. Ten jeden prosty gest częściej kończy się otwarciem książki niż Instagrama.
Myślałem też, że Duo może odesłać na półkę mojego 11-calowego iPada Pro. Nic takiego się nie stało. iPad pozostał moim głównym komputerem, tylko podział obowiązków zrobił się wyraźniejszy: na iPadzie częściej siadam do dłuższej, skupionej pracy, natomiast książki, YouTube, przeglądanie sieci i spora część codziennych kontaktów przeniosły się na Duo. Wcześniej iPad był u mnie mniej więcej pół na pół narzędziem pracy i rozrywki, dziś znacznie mocniej przesunął się w stronę pracy. Telefon nie zastąpił tabletu, ale zabrał mu te zadania, do których wyciągałem go tylko dlatego, że ekran Pro Maxa był zbyt wąski.
W samolocie te proporcje okazują się wręcz idealne. Rozłożony Duo daje wygodny obraz do filmu, mieści się przy fotelu i nie wymaga ode mnie decyzji, czy na krótki lot zabierać osobny tablet. Podczas moich podróży obsługa nie traktowała go jak iPada, którego trzeba schować na start i lądowanie, choć oczywiście zawsze stosuję się do poleceń załogi. To drobiazg, ale właśnie z takich drobiazgów składa się sens tego formatu: coś pomiędzy telefonem a małym tabletem mam stale w kieszeni.
Po wymianie mojego Apple Pencila USB-C na nowy skończyły się też problemy, które miałem z jego wybudzaniem. Teraz działa świetnie i pisanie po dużym, matowym ekranie sprawia mi autentyczną przyjemność. Nie będę twierdził, że nagle tworzę na Duo wszystko, co robię na iPadzie, ale mogę zanotować pomysł, nanieść poprawkę czy dopisać coś do materiału dokładnie wtedy, kiedy przyjdzie mi to do głowy. Przy sprzęcie, który noszę ze sobą cały czas, to więcej warte niż najbardziej imponujący pokaz funkcji na premierze.
Dwie aplikacje wystarczają częściej, niż sądziłem
Wielozadaniowość była jednym z argumentów za Duo już w moich pierwszych wrażeniach, ale dopiero codzienność pokazała mi, jak często z niej korzystam. Otwieram tekst i obok źródło, przeglądarkę i komunikator, materiały do publikacji i miejsce, do którego chcę przenieść informację. Zamiast bez końca skakać między ekranami, widzę obie rzeczy naraz. Można powiedzieć: „tylko dwie aplikacje”. Zgoda, nie zbuduję na tym układu okien znanego z dużego iPada czy komputera. Tyle że na ekranie, który mieści mi się w kieszeni, dwie sensownie rozmieszczone aplikacje okazują się świetnym kompromisem. Rzadko naprawdę potrzebuję trzeciej jednocześnie.
Z aplikacjami jest zresztą dużo lepiej, niż obawiałem się na początku. Aktualizacje pojawiają się co chwilę, a Apple informowało już o ponad 100 tysiącach programów przygotowanych dla Duo. Sama liczba nie mówi, czy w sklepie jest akurat ta aplikacja, której potrzebuję o dziewiątej rano w redakcji, ale w praktyce coraz rzadziej trafiam na małe okienko pośrodku wielkiego ekranu. Nasza aplikacja iMagazine jest już u mnie w wersji testowej – czytanie magazynu w tym formacie wygląda fenomenalnie i liczę, że gotowa aktualizacja trafi do Was w najbliższych dniach. Może jeszcze… dziś?
Najbardziej brakuje mi nadal Arkuszy i Dokumentów Google, bo tak wygląda nasz redakcyjny sposób pracy. Arkusze w Safari radzą sobie bardzo dobrze, więc nie jestem odcięty od obowiązków, ale chciałbym wreszcie wygodnej aplikacji wykorzystującej cały ekran. Do tej listy dopisuję LinkedIn i IMDb – ich brak dziwi mnie tym bardziej, że wiele mniejszych programów zdążyło już się dostosować. Resztę uruchamiam na tyle rzadko, że niewykorzystana przestrzeń mnie nie boli. Zaskakuje mnie natomiast powolne tempo aktualizacji gier. Może wydawcy zakładają, że właściciele Duo grają mniej niż inni użytkownicy, ale to tylko moje przypuszczenie. Chętnie zobaczyłbym więcej tytułów naprawdę zaprojektowanych pod ten ekran.
Małe niedogodności, które zostają
Brak Face ID nadal uważam za wadę, choć nie przeszkadza mi już tak bardzo, jak przy pierwszym kontakcie. Apple Watch, który i tak stale noszę, często pomaga mi odblokować telefon. Nauczyłem się też chwytać Duo podczas wyjmowania z kieszeni tak, że palec trafia w przycisk Touch ID i urządzenie bywa odblokowane, zanim zdążę na nie spojrzeć. To wyrobiony nawyk, a nie dowód, że czytnik linii papilarnych jest wygodniejszy od rozpoznawania twarzy. Przy płatnościach i części logowań nadal muszę pamiętać o przycisku. W kolejnej generacji z radością przywitałbym Face ID, jeżeli uda się je zmieścić w takiej konstrukcji.
Jest też kwestia zachowania po zamknięciu telefonu. Domyślnie Duo przenosi aktywną sesję na ekran zewnętrzny zamiast blokować urządzenie, co nie każdemu odpowiada. Opisałem już prostą automatyzację w Skrótach, która blokuje ekran po złożeniu. Ma swoją cenę: jeśli zamykamy Duo tylko po to, by kontynuować pracę na zewnętrznym wyświetlaczu, trzeba go ponownie odblokować. Dobrze byłoby mieć normalny przełącznik w ustawieniach i samemu wybrać zachowanie telefonu.
Akcesoria również dopiero doganiają nowy kształt. Mocowania samochodowe i ładowarki MagSafe działają, ale portfele czy powerbanki zaprojektowane pod dłuższe iPhone’y często wystają poniżej krótkiej obudowy Duo. Widziałem już pierwszy powerbank Baseusa lepiej dopasowany do jego rozmiaru, choć na razie trudno go kupić. Z etui jest podobnie: większość dodaje sprzętowi za dużo objętości jak na mój gust. Na co dzień wybrałem Folio. Trzyma się magnetycznie, łatwo je zdjąć, ma świetną podpórkę i pozostaje na tyle cienkie, że nie odbiera Duo jego największej zalety. Szykuję osobne zestawienie obudów, bo tutaj wybór naprawdę zmienia sposób używania telefonu.
Na koniec bateria, o której przed premierą słyszałem mnóstwo obaw. Mój wynik po miesiącu jest prosty: przy intensywnym dniu, z częstym korzystaniem z dużego ekranu, wieczorem zwykle zostaje mi około 20–30%. Nie obiecuję, że każdy osiągnie to samo, szczególnie gdy będzie grać, nagrywać dużo wideo albo pracować przy słabym zasięgu. W moim rytmie dnia nie pilnuję jednak nerwowo ładowarki. To wciąż jedno z najmilszych zaskoczeń całego testu.
Telefon dla mnie. Czy także dla Ciebie?
Po miesiącu odpowiedź na moje własne pytanie jest już jasna. iPhone Duo naprawdę zmienił sposób, w jaki używam iPhone’a: częściej na nim pracuję, więcej czytam, wygodniej oglądam i coraz rzadziej sięgam po inne urządzenie tylko dlatego, że potrzebuję większej powierzchni. Nie muszę udawać, że zniknął brak teleobiektywu, Face ID czy kilku ważnych aplikacji. Po prostu korzyść z rozłożenia ekranu czuję kilkadziesiąt razy dziennie, a fotograficzne ograniczenie odczuwam znacznie rzadziej.
Dlatego nie wracam na Pro Max jako mój główny telefon. U mnie będzie drugim narzędziem, przede wszystkim do zdjęć, których Duo nie potrafi zrobić tak dobrze. Gdybyście mieli zdecydować o zakupie, zapytałbym Was o jedną rzecz: jak często naprawdę potrzebujecie teleobiektywu i najbardziej rozbudowanych funkcji aparatu, a jak często marzycie o większym ekranie, na którym można wygodnie przeczytać książkę, zestawić dwie aplikacje i coś zrobić bez sięgania po iPada? Odpowiedź wyznacza granicę między tymi telefonami lepiej niż jakakolwiek tabela specyfikacji. Ja swoją odpowiedź znalazłem. Czekałem na Duo siedem lat i po tych czterech tygodniach wiem, że było warto.




















