Jazzed, czyli jak pokochać jesień w kontekście technologii
Tak, lubię jesień. Nie szufladkuję tej emocji w ramach żadnej grupy, podgrupy, hashtagu czy innych dziwnych eksperymentów. Ostatni kwartał roku, kiedy z grubsza widać już, co udało się dowieźć, napawa mnie zazwyczaj spokojem.
Ten artykuł pochodzi z archiwalnego iMagazine 09/2026
Jazzed
Po pierwsze dlatego, że nawet nie zauważymy, a większość technologicznych premier będziemy mieli już za sobą i będzie można złapać oddech od śledzenia, omawiania i testowania nowości. Po drugie – najważniejsze – to ostatnie sto dni roku, które możecie wykorzystać na sprawy wymagające trzech filarów:
- spokoju,
- osobistej przestrzeni,
- i tych krótkich, podszytych nutą melancholii, dni.
Ten ostatni element zapewne mógł was zdenerwować, jeśli lubicie ciepłe miesiące roku, ale spokojnie – na wszystko można znaleźć przestrzeń. Jako podkład pod lekturę tego felietonu, polecam płytę Louisa Armstronga i Elli Fitzgelard, o porach roku właśnie. Jest kapitalna. Zawsze słucham jej na przełomie września i października. Swoją drogą ciekawostka – angielskie słówko jazzed oznacza podekscytowany, podjarany lub bardzo zadowolony. Jest to nieformalne określenie (najczęściej w amerykańskim slangu), które opisuje stan silnego entuzjazmu lub radości z powodu czegoś. Założę się, że nie znaliście tego użycia!
W kontekście technologii jesień jest dla mnie czasem intensywnego poszukiwania siebie na nowo. Co to znaczy? Tak, jestem podekscytowany jesienią, ponieważ to właśnie w ostatnich miesiącach roku zabieram się za gruntowne przeglądy i porządki mojego prywatnego i zawodowego workflow. Zacznę od pytania:
Ile masz zainstalowanych aplikacji i z ilu korzystasz na co dzień na każdym z urządzeń?
Jeśli bez ręcznego liczenia jesteście w stanie w ciągu 5 sekund odpowiedzieć, to należycie do promila osób. Wliczając w to również technologicznych maniaków. Żyjemy w takich, a nie innych czasach i nie ma możliwości, aby nasza uwaga była non stop wyostrzona na to, aby kontrolować mimowolną potrzebę testowania technologicznych nowinek. Jeśli ktoś pisze lub mówi, że jest inaczej – moim zdaniem ma problem z niekontrolowaną potrzebą kontroli.
Długie, jesienne wieczory sprzyjają u mnie zaopiekowaniu się trzema tematami:
- przeglądem aplikacji na wszystkich urządzeniach,
- podsumowaniem trzeciego kwartału roku,
- wyrzuceniem absolutnie wszystkich planów, które były w kolumnie „mało ważne, mało pilne” przypisane na ten rok i wyborze tylko jednego, któremu poświęcę ostatnie 100 dni roku.
Jak się za to zabrać?
Po pierwsze – przegląd cyfrowego życia.
Jakiś czas temu przygotowałem gotowy szablon, który znajdziesz tutaj i który pomoże zabrać się za przeglądnięcie wszystkich aplikacji, które masz zainstalowane. Po co? Aby móc pozostawić te, z których faktycznie korzystasz. To jednak nie jest jedyny cel corocznego przeglądu cyfrowych przestrzeni.
Podczas jego wykonywania, rok do roku, znajduję jakąś aplikacje lub usługę, która okazuje się, że była odpowiedzialna za zmarnowanie dość spektakularnej liczby godzin. Dlaczego nie zauważamy tego na bieżąco? Cóż – dziś to pytanie mogłoby również brzmieć: „Dlaczego nie żyjemy w latach 50. ubiegłego wieku?”. A i tam, uwierz mi, ludzie znaleźliby podobny schemat, tylko dotyczący innego przedmiotu dylematów. Tak już jest. Dlatego dychotomia kontroli, tak istotna dla filozofii stoicyzmu (o tym kiedyś napiszę więcej), radzi nam, aby zająć się intencjonalnie tymi rzeczami i momentami życia, na które mamy wpływ.
Jest jeszcze jeden aspekt, w którym regularne przeglądy aplikacji bardzo pomagają. To dedykowany czas, w którym możemy zauważyć błędy w naszym workflow. Zarówno prywatnym, jak i zawodowym. Być może spędzasz nad czymś zbyt dużo czasu, robiąc tę rzecz naokoło? Albo nie potrzebujesz już jej robić, ale tak przecież było zawsze? Warto też przejrzeć szafki, bo może się okazać (jak kiedyś u mnie – gadżeciarze, tak mają), że leży w nich nieużywany sprzęt, który możesz sprzedać i odzyskać nawet kilkaset złotych. Będzie w sam raz na świąteczne prezenty!
Po drugie – J.O.M.O.
Moje ukochane „Joy of missing out”, a więc gotowość na czerpanie radości z tego, co mnie omija, jesienią może wybuchnąć. Ma to swój cel.
Trzeci kwartał roku – odrzucam większość niezrealizowanych do jego zakończenia (koniec września) celów i wybieram jeden – ostatni – któremu poświęcę pozostałe miesiące roku. W 90% przypadków okazuje się, że odrzucone podczas takiego przeglądu cele nie były w ogóle dla mnie istotne. Tak musi być, bo kiedy planujemy mniej więcej rok w styczniu – ułańska fantazja robi swoje. Jesień to jest genialny czas na naukę J.O.M.O. Zamiast próbować toczyć walkę z całym światem – pogodą, pożółkłymi liśćmi, deszczem czy krótkim dniem – można po prostu je przyjąć z dobrodziejstwem inwentarza. A ten nie jest wcale ubogi!
Po trzecie – kos.
Norweskie kos, czyli najprościej ujmując – jesieniarstwo – to nic innego jak zwolnienie tempa życia. Nie jakieś drastyczne, kojarzące się z buddyjskimi zakonami i odludziem, ale takie codzienne.
Zawsze kiedy odwiedzamy z żoną północ Europy jesienią i zimą, podziwiamy Norwegów za to, jak świetnie ogrywają te kilka miesięcy w roku, w których światła słonecznego jest około czterech godzin dziennie (w najgorszym miesiącu, grudniu, całe dwie godziny). Spacerując uliczkami Bergen, widzi się pracujących zdalnie i w biurach ludzi, obok których zawsze pali się jakaś solna lampka, a nawet świeca. Widzi się też biegaczy, dla których nie ma złej godziny i roześmiane przyjaciółki siedzące w kwiarniach. Jak mawiając Norwegowie:
Nie ma złej pogody. Są tylko złe ubrania.
Det finnes ikke dårlig vær, bare dårlige klær.
Kawiarnie pękają przecież w szwach, bo kto nie lubi pumpkin latte? Pamiętajcie, że możecie do takiej kawiarni pójść sami i zabrać tam swoje urządzenia w celu przeprowadzenia przeglądu aplikacji czy po prostu eksploracji nowych funkcji, na co w lecie nigdy nie ma czasu. Prawda? I dobrze, bo lato nie jest od tego. Albo poszukać inspiracji, jak przeorganizować swój gadżeciarski kącik. Ja sam lubię przesiadywać w kawiarniach nawet bez konkretnego celu – ot, patrząc się na innych, czasem pisząc, a czasem – ciesząc się samym byciem tam. Po prostu. To jest właśnie kos (inaczej duńskie hygge) w pełnym wydaniu.
Jesień to nie musi być ciemny czas! Jesień to:
- wolniejsza muzyka,
- wolniejsze życie,
- ciemniejsze dni,
i… jaśniejsza głowa. Spróbujcie na chwilę stanąć – gwarantuje, że się zdziwicie. Świat potrafi nie pędzić. O ile to właśnie wybierzemy.
Krzysztof Kołacz
🎙️ O technologii i nas samych w podcaście oraz newsletterze „Bo czemu nie?”. ☕️ O kawie w podcaście „Kawa. Bo czemu nie?”. 🏃🏻♂️ Po godzinach biegam z wdzięczności za życie.
