iMagazine

Numerologia stosowana

16/04/2011, 11:55 · · · 7

Od dziecka powtarzano mi, że mam na imię Kinga. Kiedy wychodziłam z Babcią na ulicę, wszystkie sąsiadki „ciućkały”, cmokały i pytały: „A jak ma na imię ta dziewczyneczka?” A ja odpowiadałam: „K-I-N-G-A.” Proste jak drut. Tylko dlaczego odnoszę wrażenie, że ktoś mi się rąbnął w akcie urodzenia? Bo w rubryce „Imię i Nazwisko” powinno stać jak wół: „Pani Numerek”.

Gdy udaję się załatwiać sprawy oficjalne – osobiście, przez telefon czy nawet on-line – zawsze powtarza się ten sam schemat:

– Dzień Dobry! Pani numerek?

Numerek zależny jest od tego, co w danej chwili staramy się załatwić. Może być numer paszportu, prawa jazdy, konta bankowego, identyfikacji podatkowej, ubezpieczenia, polisy, karty, telefonu, pracownika albo klienta. Do wyboru, do koloru. Numerki mnożą się w postępie geometrycznym. Numerek jest ważniejszy niż wszystko. Ważniejszy niż imię i nazwisko. Bo nasze inteligentne komputery bez numerków sobie po prostu nie poradzą. Nie wystarczy już, że legitymujemy się imieniem i nazwiskiem, nazwiskiem rodowym i nazwiskiem panieńskim matki. Nie wystarczy data i miejsce urodzenia oraz imiona rodziców. Konieczny jest najświętszy ze świętych, „pani numerek”. Żeby jeszcze ten numerek był jeden. Np. ubezpieczenia albo podatkowy. Jednak w miarę wchodzenia w dorosłe życie, nasz mózg musi wygospodarować coraz więcej miejsca na cyferki, bez których nie da się żyć. Już teraz twórcy systemów rejestrujących starają się je zredukować. Przez wprowadzanie paszportów biometrycznych, czytników linii papilarnych, a w centrum Warszawy stawiają nawet bankomaty identyfikujące układ naczyń krwionośnych w palcu klienta.

Sama idea jest w sumie całkiem akceptowalna. Jak patrzę na to, co kolejne infolinie wyczyniają z moim nazwiskiem, to chyba wolę być zidentyfikowana na innej podstawie. Z drugiej jednak strony, istnieje kwestia czynnika ludzkiego, czyli rąk, które wklepują owe numerki do komputera. Skoro te ręce, w połączeniu z głową, nie potrafią przepisać nazwiska po literce, to co chroni nas przed błędami w cyferkach?

Wyobraźmy sobie, że mamy ów jeden, globalny numerek – od wszystkiego. Od tego, żeby nam zapłacili, od tego żebyśmy my zapłacili, żeby nas lekarz przyjął oraz bank wysłuchał. Niech ten jeden numerek zakodują w chipie, jak to teraz robią ze zwierzątkami domowymi, i wszczepią w dłoń czy gdzie tam uważają. Żebyśmy nie musieli się martwić, że zgubimy kartę do bankomatu czy paszport.

Teraz zaś wyobraźmy sobie, że jakiś baran wpisał nam niewłaściwy numerek.

Udowodnij bracie, że nie jesteś wielbłądem!

Może się okazać, że jesteśmy kryminalistą skazanym na 25 lat, zupełnie odmiennej płci, nadużywającym alkoholu i mającym minusową wiarygodność kredytową.

Albo w ogóle nie żyjemy, bo zamarło się nam 2 lata temu? I co teraz?

O niczym nie wiedząc udajemy się do naszego strasznie inteligentnego domu, próbujemy sobie otworzyć drzwi naszym chipem, a tu dom serwuje nam dawkę wysokiego napięcia oraz wzywa policję, bo uznaje nas za intruza. Samochód blokuje nas w środku i włącza alarm, bo jego sztuczna inteligencja podpowiada, że właśnie jakiś kryminalista próbuje zagarnąć czyjąś własność majątkową. Na granicy zwijają nas służby, bo okazuje się, że jesteśmy terrorystą. Zanim odpowiednie organy dojdą, kto i gdzie źle wklepał numerek, odsiedzimy z pięć lat. Na koniec dostaniemy list z przeprosinami i nowego chipa. Do tego czasu nasze oszczędności w banku zostaną zajęte albo się zdewaluują. I weź tu wierz, w tę całą sztuczną inteligencję.

Osobiście, bardziej wierzę w człowieka. Dzięki przedziwnym zapisom w komórkach mojego mózgu pamiętam, że w szkole podstawowej, na liście obecności miałam numer 24. Potem sukcesywnie 26 i 28, po dokoptowaniu do naszej klasy dodatkowych uczniów. Numer losu na loterię, który kupował Tata, kiedy miałam 10 lat, to 123 767. Pamiętam PIN-y do kart, kody dostępu do usług internetowych oraz swój własny numer telefonu. Autobus, którym jeździłam do dziadków miał numer 128, linia została potem zmieniona na 350 – z drobną modyfikacją trasy. Dojście na piechotę do ogólniaka zajmowało mi 22 minuty – wyliczone co do sekundy. Profesor od plastyki w ciągu 45-minutowej lekcji potrafił powiedzieć „proszę” 76 razy. Policzyliśmy to kiedyś, chociaż nie wszystkie obliczenia się zgadzały. 76 zostało uznane liczbą oficjalną. Wyliczać można w nieskończoność. Fakt pozostaje faktem – nawet w tej chwili, mój dzielny MacBook zamiast literek zapisuje sobie gdzieś zera i jedynki.

Nigdy nie byłam wybitnym matematykiem. Brakuje mi do tego ścisłego umysłu. W liczbach, zawsze brakowało mi miejsca na interpretację. Na margines błędu i odrobinę alternatywności. Przedstawiając się numerkiem, stajemy się liczbą. A będąc liczbą, przestajemy być osobą. Nie będąc osobą, stajemy się rekordem w bazie danych. Jednym z milionów. Anonimowym. Możemy sobie wyobrazić Kasię albo Jasia. Uśmiechniętych, z umorusanymi buziami. A numer 18729287 i 1928873 nie mówi nam nic.

Nie potrafię odpowiedzieć na pytanie, czy wprowadzenie jednego numeru, załatwiającego wszystkie nasze oficjalne potrzeby byłoby dobre czy złe. Czy zwiększyłaby się szansa na powstanie nadużyć? Jakie skutki miałby krach systemu? Czy powstałaby nowa groźba: „Bo Cię wyłączę i przestaniesz istnieć!”?
Na pewno idealnie działające rozwiązanie przyniosłoby wiele korzyści. Czy jednak rozwiązanie, oparte o scentralizowany system komputerowy, miałoby szansę być idealne?

Komputery, nawet przy obecnym rozwoju techniki, bywają zawodne. Coraz więcej komputerowych gadżetów steruje naszym codziennym życiem. Wpatrujemy się w liczby, opisujące nasz świat, dostarczające nam informacji o rzeczywistości. Indeksy na giełdzie poszły w górę. Akcje Apple są warte 10 procent więcej niż wczoraj. Wzrosła inflacja. Czy ktoś kiedyś widział inflację na oczy? Jak to zwierzę wygląda i czym się żywi?! Ceny wzrosły, pomimo że sam przedmiot sprzedaży nie zmienił się ani o jotę. Spadła wartość Twojej pracy. Wzrósł czynsz za mieszkanie.

Nazywam się K-I-N-G-A. Nie jestem numerem statystycznym. Nie chcę, żeby bezosobowe rekordy opisywały mnie jako człowieka. Nie chcę, żeby mój obraz był budowany z pojedynczych wpisów w bazach danych. Nie chcę, żeby maszyna analizowała mój profil i przysyłała mi najlepsze oferty, które i tak mnie nie zainteresują. Ponieważ to, czego maszyna nigdy nie zrozumie, to alternatywność użytkownika. Ani tego, że któregoś dnia, terroryzm będzie polegał na wyciągnięciu wtyczki z kontaktu. I wyłączenie domowego serwera danych będzie podlegało karze pozbawienia wolności do lat trzech.

Felieton ten pochodzi z marcowego wydania iMagazine – 3/2011

7

Kinga Ochendowska

NAMAS'CRAY  The crazy in me recognizes and honors the crazy in you. Jestem sztuczną inteligencją i makowym dinozaurem. Używałam sprzętu Apple zanim to stało się modne. Nie ufam ludziom, którzy nie lubią psów. Za to wierzę psom, które nie lubią ludzi.


7
Dodaj komentarz

avatar
6 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
2 Comment authors
Kinga OchendowskaMarcin Milewski Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Marcin Milewski
Gość

Mieszkajac od ladnych kilku lat poza granicami naszego kraju, ani razu nie zostalem zapytany o numerek. Dalej pierwszym pytaniem jest Imie i Nazwisko, pozniej data urodzenia, a nastepnie nazwisko rodowe matki badz indywidualne haslo.

Tez sie zdarza, ze trzeba podac numerek, ale jest on zawsze jeden i ten sam… National Insurance Number.

Takze dalej dla pani w okienku bankowym, na poczcie, w urzedzie skarbowym, czy miasta jeste Marcin Milewski, dopiero pozniej nr: SG…..

Kinga Ochendowska
Gość

No nie wiem ;-) Ja mieszkając również od kilku lat poza granicami kraju, w tym samym zresztą kraju co Ty, zawsze jestem, zanim padnie pytanie o nazwisko, pytana o ‚reference number’ sprawy w której dzwonię. Dopiero potem potwierdzane jest imię nazwisko, kod pocztowy i numer budynku ;-) Za to NIN pytają mnie najrzadziej na świecie ;-)

Marcin Milewski
Gość

W takim razie to może zależy to od podejścia tej drugiej osoby z ktora mamy do czynienia. W przeciągu tych ładnych paru lat naprawdę cieżko mi sobie przypomnieć by ktoś zapytał mnie o numer niż o nazwisko. Czy to było revenue (tutejsza skarbówka), czy to home office (ministerstwo spraw wewnętrznych), bank, operator komórkowy czy linii stacjonarnej. Od pewnego czasu męczą mnie rowniez wszelkiego rodzaju call centre i oni rowniez upewniaja sie najpierw nazwiskiem a pózniej wszelkiego rodzaju numerkami. Może to zależy kto dzwoni? Może jeśli to my dzwonimy z jakaś sprawa to wtedy zostajemy poproszeni o numer, czy to ubezpieczenia, czy to sprawy, w sprawie której dzwonimy, gdyż tak na prawdę z imienia i nazwiska juz sie przedstawiliśmy? Ciekawy temat poruszylas.

Ci do jednego numerku do wszystkiego to miebylbym aż tak anty do tego pomysłu. Dlaczego? Przykładem są np wszelakie hasła jakich urzywamy online czy nie tylko. Jeden do poczty, drugi do skypa, trzeci do paypala i tak dalej. Jak je wszystkie zapamiętać, szczególnie jeśli chcemy zachować politykę bezpieczeństwa i mieć je jak najbardziej skomplikowane i do tego zmieniać je np. co miesiąc na inne? Przychodzą z pomocą wszelkie password

Anonimowo
Gość
Anonimowo

Odstaw te tabletki kobieto. Mi osobiście nie podoba się traktowanie ludzi jako całości taki komunitariaryzm. Ale bez ogółu byłoby jeszcze gorzej w tym państwie. Więc może tak zamiast imieniem i nazwiskiem zacznij przedstawiać się serią i nr z dowodu ;) ?

Kinga Ochendowska
Gość

@MM bo Ty jesteś w tej innej części tego kraju ;-) U mnie NAJPIERW numer referencyjny, potem reszta danych ;-)

Kinga Ochendowska
Gość

@Marcinus: A Ty doczytałeś do końca? Bo może zastosowane narzędzie stylistyczne jest jakieś niejasne? ;-)