Mastodon
Zdjęcie okładkowe wpisu Tydzień z życia tylko z iPhone’em 17

Tydzień z życia tylko z iPhone’em 17

0
Dodane: 1 minutę temu
fot. Wojtek Pietrusiewicz

To nie był eksperyment rodem z laboratorium szalonego naukowca, ani ten robiony pod chwytliwy nagłówek. Nic z tych rzeczy. Po prostu nie zabrałem na jeden z dłuższych, prywatnych (ale nie wakacyjnych) wyjazdów ani iPada, ani MacBooka. Przez ponad tydzień moim jedynym komputerem do codziennych zadań i pracy był iPhone 17. Srebrny, o pojemności 256 GB. Wnioski?


Ten artykuł pochodzi z archiwalnego iMagazine 08/2026


Komputer nie stoi na biurku, komputer nadąża za tobą

Wyobrażenie o komputerze jako stacji roboczej już dawno jest nieaktualne. Nikt w Microsofcie – rozpoczynając w 1981 r. prace nad nowym systemem operacyjnym, którego robocza nazwa brzmiała Interface Manager, a wraz z wejściem na rynek w 1985 r. zmieniła się na Windows – nawet nie zakładał, że pół wieku później jakikolwiek zegarek będzie miał swój własny system operacyjny, ekran i procesor o wielokrotnie większej mocy obliczeniowej niż ta potrzebna do wysłania pierwszych ludzi na Księżyc. Pomimo tego, że wniosek ten jest oczywisty, nadal, gdy słyszysz „komputer”, raczej częściej myślisz o formie laptopa lub stacjonarnej maszynie, prawda? Ja też, choć mam świadomość zmiany, która zaszła na przestrzeni ostatnich czterech dekad.

Obecna rewolucja AI jeszcze bardziej zmienia tę perspektywę, ponieważ przeciętnemu użytkownikowi elektroniki użytkowej naprawdę trudno będzie jeszcze przez długi czas utożsamić rozmowę z dowolnym LLM-em z „korzystaniem z komputera”. Nasza percepcja rozdziela te dwie rzeczy i jest to w zupełności normalne, zwłaszcza dla pokoleń takich jak moje – które pamiętają jeszcze Polskę bez internetu, Żabek czy BLIK-a. Wszystko to nie znaczy jednak, że nie warto podjąć prób redefinicji tego, co właściwie dla nas znaczy słowo „komputer” i które z urządzeń określanych tym mianem, w jakich okolicznościach, jest nam najbardziej potrzebne. To właśnie zrobiłem, nie zabierając na jakiś czas ze sobą iPada (mojego podstawowego komputera mobilnego) i MacBooka (który od lat pełni rolę stacjonarnej maszyny podpiętej do Apple Studio Display). Wnioski?

iPhone i… tyle?

Zacznę od tego, że ten eksperyment przede wszystkim pokazał mi, że nie sposób mówić o komputerze i pracy na nim w oderwaniu od zdefiniowania tej pracy w punkcie wejścia do całej dyskusji. Po pierwsze dlatego, że dla mnie pracą może być (i zazwyczaj jest) coś zupełnie innego niż dla ciebie. Ja spokojnie mogę nagrać, zmontować i wyprodukować podcast (łącznie z oprawą wizualną, grafikami, nagraniem i montażem promującej go rolki) w całości, wykorzystując iPhone’a i zestaw zewnętrznych mikrofonów (je zabrałem). Tak samo napisać tekst taki jak ten lub dłuższy (jak moje newslettery), korzystając z bezbłędnego – jak dla mnie – systemowego dyktowania w iOS w języku polskim, prowadzić sprzedaż online czy w końcu rozliczać w pełni firmę. Czy jest to o wiele mniej wygodne niż na iPadzie czy Macu? Będąc szczerym – jest, ale nie „o wiele”. Zdaję sobie sprawę z tego, że takie postrzeganie i moja ocena systemów mobilnych od Apple wynikają z faktu, że od prawie dziesięciu lat iPad jest moim podstawowym komputerem mobilnym, a więc pamiętam czasy sprzed iPadOS, gdzie wszystko robiło się na około. Teraz (względem tamtego okresu u Apple) jest po prostu wygodnie. Co do firmy – mój rodzaj działalności i zewnętrzna księgowość są de facto zamknięte w jednej aplikacji mobilnej, a w czasach KSeF problem, który istniał jeszcze trzy lata temu, właściwie nie istnieje. Prawie niczego nie potrzebuję już drukować, a posiadana przeze mnie drukarka skończyła w tym roku jedenaście lat i wiem, że jest moją ostatnią. Póki działa, nie pozbywam się jej z sentymentu. Tak, książki z wyboru nie pisałbym na iPhonie, ale w tym tekście nie próbuję was przekonać do porzucenia Maca czy iPada! Jedynie stwierdzam, że w obecnych czasach, dla mnie, przeżycie bez żadnej straty względem klientów, Słuchaczy i Czytelników – tylko z iPhone’em w kieszeni – jest możliwe.

Drugim czynnikiem, który warto wziąć pod uwagę, jest – co już wybrzmiało wcześniej – wygoda. Dla każdego definiowana inaczej. Tego typu eksperymenty rzecz jasna ją nieco wypaczają, ale tutaj każdy określa jej poziom sam. Ja oceniam ją przez pryzmat tego, że mentalnie różnicę robi fakt niezabierania ze sobą na wyjazd czegoś, co na co dzień nazywam komputerem. Nie do końca potrafię to wyjaśnić, ale wówczas do pojęcia pracy podchodzę z nieco większym dystansem, skupiając się rzeczywiście na tym, co istotne. Ograniczona przestrzeń, forma i bateria urządzenia w tym krótkim eksperymencie okazały się czynnikiem nieprzeszkadzającym, a skłaniającym do nieco innego spojrzenia na to urządzenie.

Smartfon widziany inaczej

I tu właściwie płynnie mogę przejść do konkluzji, którą jest zmiana postrzegania samego iPhone’a. Gdy po tygodniu zdałem sobie sprawę, że urządzenie z podstawowej linii flagowców z Cupertino, za 3999 zł, może być dla mnie czymś, co jeszcze dekadę temu nazwałbym stacją roboczą i nigdy nie utożsamił z telefonem ani smartfonem – zrozumiałem, jak długą drogę pokonaliśmy w naszej technologicznej bańce. Nie mam standardowego etatu, nie wpasowuję się w żadne standardowe ramy działalności, ale mimo tego – to dla mnie niezwykłe. Gdybym doliczył do tego możliwości tylko jednego LLM-u (weźmy za przykład wykorzystywanego przeze mnie najczęściej Claude’a) – ten dysonans poznawczy stałby się jeszcze wyraźniejszy. Nawet bez AI jednak mogę być pewien tego, że w przyszłości zdecydowanie powtórzę ten eksperyment. Na koniec dochodzi aspekt europejski (zwłaszcza w Polsce czy mojej Norwegii). Naprawdę nie doceniamy poziomu cyfryzacji tej części świata, począwszy od regulacji związanych z tożsamością, przez ochronę danych, po najważniejsze – czyli rozwinięte i chronione najlepiej na świecie płatności mobilne. Warto doceniać te aspekty na co dzień, bo w wielu miejscach na Ziemi nigdy smartfon nie będzie w stanie zastąpić czegoś, co większość z nas nazwie komputerem. Czym jest on dla was, hm?

Krzysztof Kołacz

🎙️ O technologii i nas samych w podcaście oraz newsletterze „Bo czemu nie?”. ☕️ O kawie w podcaście „Kawa. Bo czemu nie?”. 🏃🏻‍♂️ Po godzinach biegam z wdzięczności za życie.

Zapraszamy do dalszej dyskusji na Mastodonie lub Twitterze .