Mastodon
Zdjęcie okładkowe wpisu Nieracjonalni

Nieracjonalni

0
Dodane: 2 godziny temu
fot. Ravi Kumar (Unsplash)

To nie będzie lekki tekst, ale po prostu wierzę, że warto ten temat poruszyć także na łamach iMagazine. Od razu zaznaczam, że absolutnie nie chodzi tutaj o zaglądanie komuś do portfela – nic bardziej mylnego. Chodzi raczej o świadomość tego, że nadal (a może zwłaszcza dziś!) warto pamiętać o tym, że internet nie zapomina.


Ten artykuł pochodzi z archiwalnego iMagazine 09/2026


Nigdy nie kupię!

Zacznę od pierwszej fazy zjawiska, dla którego nie znalazłem jednego, trafnego określenia. Sam przynależę do jeg reprezentantów, choć decyzję, o której zaraz napiszę, podejmowałem w czasach, w których to, co wystarczające, nie było modną narracją technologicznych kanałów – a stało się nią. Nie zliczę, ilu twórców (polskich i zagranicznych) w ciągu ostatniego roku wypuściło materiał, który w swoich założeniach wydaje się, że miał jeden cel – pokazać dojrzałość. Zastanówcie się, ile razy widzieliście tytuł w stylu „Podstawowa wersja wystarczy”, hm? Już zatem rozumiecie, co mam na myśli.

Kiedy sam decydowałem się na przejście na podstawowe, systemowe i darmowe aplikacje od Apple czy bazowego iPhone’a 17, był to wynik procesu, który trwał u mnie kilka lat, choć rzecz jasna decyzja ta mogła zostać odebrana na równi z tytułami innych, o których wspominam. Kompletnie nie mam do nikogo o to żalu, bo też prywatnie nigdy nie podejmowałem tamtych decyzji w oparciu o analizę algorytmu mediów społecznościowych czy trendów na YouTube. Nic bardziej mylnego. Po prostu wybrałem prostsze życie, które mnie i mojej rodzinie pozwala spokojnie spać. „Ale przecież ktoś mógł sobie to zrobić dla zasięgu, Krzysiek!” – słyszę już tę kontrę w głowie. Tak, mógł. Jako osoba, która jest w tej branży od piętnastu lat, widziałem już dużo ciekawsze (tak to nazwijmy) zjawiska.

Jako osoba, a nie twórca czy dziennikarz, mam jednak spory problem z tym, że w czasach, w których tak trudno jest zaufać czemukolwiek i komukolwiek, kogo widzimy w sieci – w jednym tygodniu czytam „Nigdy nie kupię!”, aby miesiąc później zobaczyć krótkie „Biorę”.

Biorę

Ludzie się zmieniają? Może i tak, ale uważam, że dziś – szczególnie teraz – wiarygodność i bycie konsekwentnym w swoich deklaracjach jest nie tylko społecznie istotne, ale okazuje się niesamowicie rzadkie. Nagle jako człowiek o dość stałych poglądach, staję się wyjątkiem, a nie regułą. I tutaj można, rzecz jasna, podać szereg argumentów dotyczących tego, że brak otwartości na zmiany zabija innowacyjność itd. Można. Nie mówimy tutaj jednak o długim horyzoncie, w którym życiowe doświadczenie pozwoli właśnie to zrobić – dojrzeć do innego zdania. Mówimy o tygodniu, miesiącu czy maksymalnie kwartale różnicy, w którym z „Nigdy już nie kupię!” to samo eksperckie nazwisko „bierze w ciemno”, bo algorytm akurat takie zmiany ubóstwia.

Drodzy koledzy i koleżanki po fachu – zatrzymajmy się na moment. Nie po to, aby przemyśleć sposób formułowania tytułów dla kolejnych materiałów, ale by dostrzec szersze spektrum zjawiska, o którym dziś napisałem tych kilkadziesiąt słów. Zjawiska, które przez naszą lekkomyślność może wkrótce okazać się mieczem obosiecznym, od którego uderzenia nieźle wszyscy oberwiemy. Nie jako pracownicy, nie jako przedsiębiorcy – jako ludzie. Jeżeli standardem stanie się budowanie zaufania na krótki dystans liczony w tygodniach – nie sądzę, abyśmy chcieli żyć w świecie, w którym nawet algorytm i to ukochane AI pogubi się w tym, co jest prawdą, a co nie. A skoro kwantyfikator czasu przestaje mieć znaczenie, mają je zasięgi, tak?

To nie do końca tak!

W tym roku niektórzy powoli zorientowali się, że widzowie, słuchacze i czytelnicy nie są ślepi. Gdy w swoich poglądach jest się jak chorągiewka – zawsze przecież można napisać „To nie do końca tak!”. O ile to szczera refleksja na temat tego, że sprawy zabrnęły za daleko – szanuję za odwagę. Gorzej, gdy kolejne zdanie w stylu „Miałem nie kupować, ale pojawiła się biznesowa okazja” – dolewa oliwy do i tak już rozżarzonego pieca. Komentarze i hejterzy lubią to!

I tak to się kręci.

Tymczasem w 2026 roku powiedzenie „internet nie zapomina” nie jest przebrzmiałym echem czasów Neostrady czy internetowej netykiety. Jest obowiązującą zasadą, o której niewielu z nas już pamięta, za to dzięki której uwielbiane przez nas AI może szybciej, niż nam się wydaje, powiedzieć – szach mat.

Do przemyślenia.

Krzysztof Kołacz

🎙️ O technologii i nas samych w podcaście oraz newsletterze „Bo czemu nie?”. ☕️ O kawie w podcaście „Kawa. Bo czemu nie?”. 🏃🏻‍♂️ Po godzinach biegam z wdzięczności za życie.

Zapraszamy do dalszej dyskusji na Mastodonie lub Twitterze .